Idolblog: TECHNOLOGICZNA I PRZEDMIOTOWA SPECJALIZACJA W PLANOWANIU KOMÓREK PRODUKCYJNYCH

Submitted by Bronislawa on Tue, 2017-08-08 17:36

Reklama: organizacja produkcji

Struktura niewytwarzająca jest to kompozycja komórek produkcyjnych o charakterze podstawowym i pomocniczym wraz spośród ich wewnętrznymi powiązaniami kooperacyjnymi występującymi w procesie fabrykacji.

Elementarną komórką produkcyjną istnieje stanowisko robocze, które jest często ustalane jako KP0. W systemie produkcyjnym stanowisko robocze nie występuje samodzielnie, lecz w celowo połączonych zgrupowaniach. Takie celowe łączenie stanowisk roboczych w większe jednostki nazywa się projektowaniem struktury produkcyjnej. Struktura produkcyjna wstaje przez grupowanie stanowisk roboczych KP0 w jednostce produkcyjne stopnia pierwszego KP1, które łączy się w komórki stopnia pozostałego KP2 itd.

Jeżeli wyłonionym w ten sposób komórkom produkcyjnym przyporządkujemy samodzielne kierownictwo (administracje), to powstaną komórki produkcyjno-administracyjne (KPA), tudzież ich zestaw nazwiemy strukturą produkcyjno-administracyjną.

KP1 – sadyba, linia produkcyjna
KP2 – oddział wytwórczy
KP3 – wydział wytwórczy
KP4 – zakład wytwórczy
KP5 – jednostka

Przy projektowaniu budowie produkcyjnej ścisłym problemem istnieje znalezienie odpowiedzi na ponownego pytania:
1) Jak sprawić sobie produkcję n detali, które należy przekuć w czyn w m procedurach na s rozmaitych stanowiskach roboczych?
2) W ilu oraz w których orkiestrach rozmieścić s postępowań roboczych oraz podczas gdy te grupy wzajemnie powiązać?
3) Jaką przebrać specjalizację projektowanych komórek (technologiczną czy przedmiotową)?
4) Jak powiązać poszczególne fazy technologiczne procesu wytwarzającego?

Tworzenie struktury produkcyjnej można dotyczyć jako kombinatoryczne łączenie nastawień roboczych natomiast komórek wyższych stopni, lub też kombinatoryczne grupowanie detali zamierzanych do wykonania w wskazanej komórce niewytwórczej.

W praktyce słynnego są dwie tendencje tworzenia struktury produkcyjnej:
 tendencja technologiczna (specjalizacja technologiczna) – opierająca się na kanon technologicznego podobieństwa procedurze stosowanej na danych stanowiskach roboczych. Jest to połączenie stanowisk roboczych jednego gatunku i jednego typu, które zakładają w ten sposób np. hacjenda tokarek, wiertarek itp.
 tendencja przedmiotowa (specjalizacja przedmiotowa) – opierająca się na kryterium współpracy różnych stanowisk roboczych przy sprawowaniu określonego wyrobu lub szkoły wyrobów podobnych pod względem konstrukcyjno-technologicznym. W ciągłości takiego postępowania powstaje np. gniazdo tarcz, kół zębatych

Na przedmiotową branżę można zadecydować się, jeżeli wskaźnik sięgnięcia maszyn oraz urządzeń będzie wystarczająco wysoki.
Alternatywa modela branży struktury podlega od konkretnych warunków produkcyjnych. W charakterze kryterium wyboru wolno przyjąć iloraz łącznych wydatków, a konkretnie jego minimalizację.
Z=Ko+Ktr+Kpt+Ktpz+Spm+Spr+Spow+Spl+Si
Ko – koszt bezpośredni obróbki
Ktr – nakłady na transport
Kpt – koszty profesyj w toku
Ktpz – koszty przezbrojeń
Spm – straty podyktowane przestojem obrabiarek
Spr - straty spowodowane przestojem robotników
Spow - straty spowodowane nietrafnym wykorzystaniem powierzchni
Spl - straty spowodowane nadmiernym rozbudowaniem planowania
Si – inne straty

»

My discussions